เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สายตาของหลินจิ้งเล่อกวาดมองอีกสองคน บนร่างของทั้งสามคนมีปราณหยินอยู่จริงๆ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นบาดแผลบนตัวพวกเจ้าก็เป็นผีหญิงตนนั้นทำร้ายหรือ”
ทั้งสามคนรีบตอบรับทันควัน โยนเรื่องราวทั้งหมดไปที่ตัวผีหญิงตนนั้น
“แล้วผีหญิงเล่า”
จางเหวยเหลียงก้มหน้ารายงานว่า “นางหนีไปได้ขอรับ”
หลินจิ้งเล่อจ้องมองคนทั้งสามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือกล่าวว่า “ลงไปทำบันทึกซะ เจอกับผีหญิงเมื่อใด ที่ใด สภาพการณ์เป็นอย่างไร จงชี้แจงให้ชัดเจนทีละข้อ ข้าจะส่งคนของโถงกฎหมายอาญาลงเขาไปจัดการ”
จางเหวยเหลียงขานรับ ทว่าไม่กล้าชี้แจงที่มาที่ไปของเสี่ยวหงอย่างกระจ่างแจ้งจริงๆ
เมื่อคืนนี้จางเหวยฉินกับจางเหวยกังต่างก็เห็นเสี่ยวหง เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวหงไม่ได้ถูกพานอวิ๋นตีจนแหลกสลายหรือขับไล่ไปเกิดใหม่ แต่ยังคงตกค้างอยู่บนโลกมนุษย์
เมื่อใดที่ถูกคนของโถงกฎหมายอาญาตรวจพบ ก็จะรู้เรื่องที่เขาเลี้ยงผีน้อย ถึงเวลานั้นเขาคงต้องรับกรรมอย่างสาสมเป็นแน่
รอจนทั้งสามคนจากไป โจววั่งเต้าผู้ทำบันทึกคำให้การให้พวกเขาก็ถือบันทึกเดินเข้ามา “อาจารย์ พวกเขาดูปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังโกหก เมื่อคืนนี้ความเคลื่อนไหวในเรือนเฟิ่งชีมิใช่น้อยๆ ทุกคนต่างได้ยินกันหมดขอรับ”