ตอนที่ 124 อาจารย์หนึ่งวัน

แปรงสีฟันที่วางอยู่บนแผงเหลือไม่มากแล้ว

หวังชงเก็บเอาไว้เพียง 100 ด้ามเท่านั้น

นักพรตเต๋าหนุ่มเดินกลับมา แล้วเอ่ยกับพานอวิ๋นว่า “สหายเต๋า ที่เหลืออีกสิบกว่าด้ามนี้ก็ยกให้พวกเจ้าค่อยๆ ขายไปเถิด”

พานอวิ๋นเป็นผู้นำกล่าวขอบคุณเขา ก่อนจะเอ่ยถามว่า “ข้าไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร เจ้าต้องการสิ่งใดรึ”

นักพรตเต๋าหนุ่มหน้าแดงพลางเอ่ยว่า “มหาปรมาจารย์ ผู้น้อยมีนามว่าหลี่จี้ซือ เมื่อครู่ท่านพูดถึงวิชามองปราณ ข้าอยากจะขอคำชี้แนะเกี่ยวกับวิธีของวิชามองปราณขอรับ”

พานอวิ๋นคิดดูครู่หนึ่ง ก็โคจรวรยุทธ์ ใช้พรสวรรค์มองดูเขา

สิ่งที่มองเห็นจากพรสวรรค์นั้นกระจ่างชัดยิ่งขึ้น ทั้งยังมองเห็นได้มากกว่า

เห็นเพียงบนกระหม่อมของเขามีโชคชะตาสีขาวแฝงด้วยสีม่วงทองจางๆ แทบจะมองไม่เห็น ทว่าภายใต้การเพ่งมองของพรสวรรค์ พานอวิ๋นยิ่งมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคิ้วตาของเขาเที่ยงธรรมบริสุทธิ์ มีปราณธรรมะติดตัวมาเอง

นางจึงยิ้มบางๆ พลางเอ่ยถามว่า “เจ้าอยากเรียนรึ”

ชายหนุ่มหน้าแดงพลางพยักหน้า “ได้หรือไม่ขอรับ ข้ายินดีมอบเงินทั้งหมดของข้าให้แก่ท่าน”