เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเยวี่ยส่งเขาออกจากประตูแล้วตอบว่า “นั่นคงยาก เป็นสูตรตำรับที่ไหว้วานนักพรตเต๋าท่านหนึ่งทางเจียงหนานเทียบยาตามบันทึกชีพจร”
หมอพอได้ยินว่าเป็นสถานที่ห่างไกลถึงเจียงหนานปานนั้น ก็ผิดหวังเป็นล้นพ้น ส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
เช่นนั้นชาตินี้คงไม่มีทางได้พบหน้าคนผู้นั้นเสียแล้ว
พานอวี้ใช้ใบสั่งยาใหม่ บาดแผลของเขาก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าดีขึ้นวันแล้ววันเล่า ทั้งไม่ถ่ายเป็นเลือดแล้ว ริมฝีปากล้วนมีสีเลือดฝาด
พานอวี้ “ศิษย์พี่สามผู้นี้ของน้องหญิงเก่งกาจจริงๆ ใบสั่งยาที่จัดให้จากแดนไกลยังดีถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าน้องหญิงจะได้เรียนรู้วิชาความสามารถของเขาหรือไม่”
พานเยวี่ย “นางเฉลียวฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร เรียนรู้อะไรก็รวดเร็ว คงไม่ยากหรอก”
พานเยวี่ยยุยงพานอวี้ “มิสู้พวกเราเขียนจดหมายไปถามนางดู หากนางยังไม่ได้เริ่มเรียน ก็เกลี้ยกล่อมให้นางเรียนได้ แม้จะเป็นเด็กผู้หญิง แต่เรียนวิชาชีพติดตัวไว้สักอย่างย่อมดีกว่า ไม่ว่าภายหน้าจะตกไปอยู่ในสภาพการณ์ใดก็สามารถอาศัยวิชาชีพตั้งหลักได้”
พานอวี้ลังเล “พ่อจะยอมให้พวกเราเขียนจดหมายถึงน้องหญิงหรือ”
ก่อนหน้านี้แม้แต่จดหมายของน้องหญิง เขายังไม่ให้พวกเขาดูเลย
พานเยวี่ยกล่าว “เมื่อครู่ข้าจำที่อยู่แน่ชัดของน้องหญิงได้แล้ว ต่อให้พ่อไม่ตกลง พวกเราก็ส่งได้อยู่ดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าเบื้องบนยังมีคนจับตาดูพวกเราอยู่หรือไม่ ไม่รู้น้องหญิงทางฝั่งนั้นใช้สถานะใด...”