ตอนที่ 89 ขอทาน

การบรรลุฉับพลันครานี้กินเวลายาวนานยิ่งนัก ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าบัดนี้ในหัวน้อยๆ ของพานอวิ๋นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ปราณปฐมฟ้าดินจึงได้อ้อยอิ่งมิยอมสลายไปเป็นเวลานาน

เถาจี้นั่งเหม่ออยู่บนขั้นบันได สัมผัสได้ถึงความแตกต่างเหลื่อมล้ำระหว่างคนกับคนอย่างจะแจ้งเป็นครั้งแรก

พานอวิ๋นนั่งสมาธิครั้งนี้ ก็นั่งยาวไปจนถึงราตรีสงัดในทันที

ผู้คนบนถนนเดินขวักไขว่ไปมา แล้วค่อยๆ เบาบางลง เห็นอยู่ตาเปล่าว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ทว่าพานอวิ๋นยังไม่มีแนวโน้มจะลืมตาขึ้นมาเลย เถาจี้จึงได้แต่ควักอีแปะออกมาหนึ่งกำมือ ไหว้วานให้ลูกจ้างของสำนักส่งจดหมายเอกชนไปส่งข่าวปากเปล่าที่หมู่บ้านต้าโจว บอกว่าพรุ่งนี้พวกเขาค่อยกลับไป เพื่อมิให้ตระกูลโจวนึกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองคนของพวกเขาเตลิดหนีไปแล้ว

บนถนนค่อยๆ ไร้ผู้คน ร้านรวงต่างๆ พากันปิดสนิท ถนนทั้งสายพลันเงียบสงบลง

เถาจี้นอนตะแคงอยู่บนขั้นบันได ความง่วงงุนค่อยๆ จู่โจมเข้ามา แต่เขายังจำหน้าที่ผู้พิทักษ์ของตนได้ จึงลืมตาขึ้นมองดูแวบหนึ่งอยู่เป็นระยะ นอนหลับได้มิสนิทนัก

ทว่าพานอวิ๋นกลับหลับสบายยิ่ง

นางคิดทบทวนมากมาย หมอกหนาตรงหน้าค่อยๆ ถูกปัดเป่าออกไป เส้นทางในภายภาคหน้าผุดพรายขึ้นมาชัดเจนในที่สุด