เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเยวี่ยกล่าว “พวกเราจะรักษาให้หายขาด ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าใด ท่านหมอสั่งยามาได้เลยขอรับ”
หมอเตือนว่า “ยาเทียบนี้ราคาไม่ถูกเลยนะ ต้องใช้โสมเพื่อบำรุงปราณ แค่รายการนี้เพียงอย่างเดียว ยาเทียบหนึ่งก็ปาเข้าไป 1 ตำลึงครึ่งแล้ว ต่อไปหากฟื้นฟูดีขึ้นหน่อย แม้จะตัดโสมออกไป ยาเทียบหนึ่งก็ยังต้องใช้ 8 อีแปะ”
พานเยวี่ย “สั่งยาเถิดขอรับ ประเดี๋ยวท่านพ่อของข้าก็นำเงินมาให้แล้ว”
หมอจึงค่อยไปเขียนใบสั่งยา จัดยาเสร็จก็ส่งให้เด็กรับใช้ห้องยา ให้เขาไปต้มยา ส่วนตนเองก็จัดการบาดแผลบนร่างกายให้พานอวี้ก่อน
บนร่างของพานเยวี่ยก็มีบาดแผลอยู่มากเช่นกัน ยามที่พานหงรั้งชายเสื้อวิ่งพรวดพราดเข้ามา ก็เห็นพานเยวี่ยเปลือยท่อนบนนั่งทายาอยู่บนม้านั่ง ตามตัวมีรอยเขียวรอยม่วง ทั้งบวมเป่งทั้งมีรอยเลือด ดูน่าเวทนายิ่งนัก
พานหงกวาดสายตามอง ปรากฏว่าไม่เห็นลูกชายคนเล็ก ใจก็พลันกระตุกวูบ ใบหน้าซีดเผือดขณะเดินเข้ามา “เยวี่ยเอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์เล่า”
พานเยวี่ยหันศีรษะกลับมา รีบเอ่ยว่า “ท่านพ่อ น้องรองอยู่ในห้องขอรับ”
เมื่อนึกถึงการรอดตายหวุดหวิดเมื่อครู่ ขอบตาของพานเยวี่ยก็แดงเรื่อ น้ำเสียงอดที่จะสะอึกสะอื้นขึ้นมามิได้
พานหงก้าวเข้าไปสวมกอดเขา ตบไหล่เบาๆ แล้วจึงก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องเพื่อดูลูกชายคนที่สองซึ่งนอนอยู่