ตอนที่ 54 วรยุทธ์วิชาตัวเบา

หวังเฟ่ยอิ่น “ที่พูดเรื่องเหล่านี้ยามนี้ ก็เพื่อบอกพวกเจ้าว่า นอกชั้นฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ด้วยกำลังของพวกเจ้ายามนี้ หากออกไปก่อเรื่องข้างนอก นั่นก็มีแต่จะเป็นผักให้คนเขาหั่นเล่น”

เขาเอ่ยอย่างตักเตือนด้วยความหวังดี “ดังนั้นพวกเจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ ออกไปข้างนอก หากกะเกณฑ์ระดับชั้นกำลังของผู้อื่นไม่ได้ อย่าได้ไปหยั่งเชิงสุ่มสี่สุ่มห้า ยามปกติก็อย่าได้โอ้อวดลำพองเกินไป เกรงว่าจะชักนำความริษยาและความแค้นมา พวกเจ้าไม่ไปหยั่งเชิงเขา แต่หากเขามาหยั่งเชิงพวกเจ้าเล่า”

เมี่ยวเหอฟังก็นึกร้อนใจขึ้นมา “แล้วหากพบคนเช่นนี้เข้าจะทำอย่างไรเล่า”

หวังเฟ่ยอิ่นเอ่ย “จำบทเคล็ดไว้ข้อหนึ่ง”

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอมีสีหน้าจริงจัง หวังเฟ่ยอิ่นจึงเอ่ยว่า “หนึ่งอดกลั้น สองยินยอม สามลงมือ”

เมี่ยวเจินเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “หากพบเจอยอดคนเหนือคนที่อาจารย์ลุงใหญ่พูดถึง แล้วพวกเราสู้ไม่ไหวเล่าเจ้าคะ”

หวังเฟ่ยอิ่นมีสีหน้าเคร่งขรึม “วิ่ง!”

พานเสี่ยวเฮยที่หมอบชันหูฟังอยู่ข้างประตูก็พลันได้ยิน มันจึงหมอบทับอุ้งเท้าแมวของตนตามเดิม พร้อมส่งเสียง “เหมียว” อย่างดูแคลนออกมาคำหนึ่ง