ตอนที่ 33 การเดินทางที่ไม่รื่นรมย์

พานอวิ๋นจับเชือกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์หมายจะทรงตัวให้มั่น ทว่าเกวียนกลับแล่นผ่านหลุมเล็กๆ ติดต่อกันหลายหลุมจนโยกกระแทกขึ้นลง

ครั้นตกลงก้นหลุมหนึ่งดังปัง พานอวิ๋นก็คลายมือออกตามแรงธรรมชาติ จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงออกไปข้างนอก...

นางร่วงลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ครั้นลุกขึ้นยืน ดวงตากลับพร่าพรายเห็นประกายดาวสีเงินระยิบระยับ ชั่วครู่ใหญ่จึงสร่างจากอาการวิงเวียน ทอดตามองไปข้างหน้า รถเทียมล่อก็แล่นโครมครามไปไกลลิบแล้ว

พานอวิ๋น: ...

นางเห็นแมวดำโยกไหวขึ้นลงอยู่บนหลังคาเกวียน พอเห็นนางตกลงพื้น มันก็ร้องแหลมตกใจไม่หยุด อยากจะกระโดดลงจากเกวียนวิ่งตามนางอยู่หลายครา แต่กลับพบว่าหาจุดลงน้ำหนักไม่ได้

พานเสี่ยวเฮย: ...

ผู้ใดจะเข้าใจเล่า มันเดินบนขื่อห้องได้ราบรื่นดั่งเดินบนพื้นราบ ขึ้นหลังคาลงคูคลองได้ ทว่ากลับกระโดดลงจากรถเทียมล่อเพียงคันเดียวไม่ได้

เถาจี้ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมของแมวดำ จึงสะบัดเชือกไปพลางตะโกนเสียงดังไปพลาง “หยุดร้องได้แล้ว มีแค่ทางช่วงนี้เท่านั้น พ้นข้างหน้าไปก็ราบเรียบแล้ว ให้มานอนในอ้อมอกข้าเจ้าก็ไม่ยอม ข้ายังไม่รังเกียจที่เจ้าข่วนคนเลย...”