ตอนที่ 22 งมงาย

พานอวิ๋นชะงักไป ประวัติศาสตร์เมื่อ 1,000 กว่าปีก่อน พานอวิ๋นให้ความสนใจกับการบำเพ็ญเพียรเป็นอย่างยิ่ง แทบไม่สนใจประวัติศาสตร์เลย รู้เพียงว่าราชวงศ์หมิงมีระบบฝังสังเวย แต่กลับไม่รู้ว่าจะต้องสังเวยผู้คนมากมายถึงเพียงนี้

พานอวิ๋น “พระชายาเป็นพระชายาเอก นางก็ต้องสังเวยตามศพด้วยหรือ”

เสวียนเมี่ยวหลุบตาลงเอ่ยว่า “นางไร้บุตร ตามกฎระเบียบแล้วย่อมต้องไป แต่นางยามนี้มีบุตรสืบตระกูลแล้ว บุตรสืบตระกูลก็ถือเป็นบุตรเช่นกัน”

ในชั่วพริบตาพานอวิ๋นก็เข้าใจได้ทันที มิน่าเล่าพระชายาถึงได้สนับสนุนการทูลขอแต่งตั้งจูจื่อจิ่นถึงเพียงนั้น

น้ำใจผูกพันฉันแม่ลูกในกาลก่อนเป็นส่วนหนึ่ง เหตุผลเรื่องการสังเวยตามศพก็คงเป็นอีกส่วนหนึ่งกระมัง

แววตาของพานอวิ๋นยิ่งมายิ่งทอประกาย เสวียนเมี่ยวเหลือบมองปราดเดียวก็รู้ว่านางกำลังวางแผนอันใดอยู่ เกรงว่าคงยิ่งไม่อยากจากไปเสียแล้ว

เสวียนเมี่ยวจึงหันไปมองเถาจี้ “ลงคะแนนเถอะ เสียงข้างน้อยยอมรับฟังเสียงข้างมาก”

พานอวิ๋นเองก็หันขวับ สายตาจับจ้องเถาจี้ตาไม่กะพริบ “พี่ชายเถา ท่านเป็นผู้ยืนยันเป็นมั่นเหมาะเองนะว่าอาการของโจวอ๋องจะกระเตื้องขึ้น หากท่านจากไปยามนี้ แล้วโจวอ๋องเกิดข้อผิดพลาดอันใดขึ้นมา มิเป็นการทำลายป้ายชื่อเสียงตนเองหรอกหรือ”