ตอนที่ 15 เขียนยันต์

เสี่ยวฮวาคุ้นเคยกับตัวเมืองอำเภอมากกว่า เมื่อมั่นใจว่าพานอวิ๋นจะพาเชี่ยเชี่ยไปจริงๆ แล้ว เขาก็ซ่อนหมั่นโถวลูกหนึ่งไว้ในกองฟืน แล้วกินเองลูกหนึ่ง

ครั้นเห็นพานอวิ๋นมองมา เขาก็ยิ้มอย่างเกรงอกเกรงใจพลางเอ่ยว่า “เก็บไว้ลูกหนึ่ง หากยังมีคนที่ไม่ถูกจับออกไปแล้วหนีกลับมาได้ พวกเขาก็จักได้มีกินขอรับ”

พานอวิ๋นพยักหน้า นานทีปีหนจักใจดีเอ่ยขึ้นว่า “พวกเราไปส่งเจ้าที่ตระกูลจางก็แล้วกัน”

เสี่ยวฮวาลังเล “ตอนนี้หรือขอรับ หากบังเอิญถูกเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการเห็นเข้า...”

หากระหว่างทางถูกจับตัวขับไล่ออกไปย่อมอยุติธรรมยิ่งนัก เขาจึงอยากหลบจนถึงพลบค่ำค่อยไป

พานอวิ๋นมองใบหน้าของเขาพลางเอ่ยว่า “เชื่อข้าเถิด ตอนนี้ไปปลอดภัยกว่า เจ้าเปิดทาง ข้าไปส่งเจ้า”

มีพานอวิ๋นอยู่ด้วย ตลอดทางสายนี้พวกเขาจึงหลบพ้นเจ้าหน้าที่หลวงที่ลาดตระเวน ทหารทางการและคนรับจ้างเบ็ดเตล็ดที่ออกจับกุมขอทานกับผู้พลัดถิ่นไปทั่วได้อย่างราบรื่น เลี้ยวผ่านตรอกสามสายและถนนสองสายจนมาถึงในตรอกที่ตระกูลจางตั้งอยู่

พานอวิ๋นจูงเด็กน้อยหยุดฝีเท้า พยักหน้าให้เสี่ยวฮวาพลางเอ่ยว่า “เจ้าไปเถิด”

เสี่ยวฮวาเดินไปถึงหน้าประตูตระกูลจาง อดมิได้ที่จะหันกลับมามองพวกเขา ในที่สุดขอบตาก็พลันแดงก่ำ ยังคงยื่นมือออกไปเคาะประตู