ตอนที่ 14 ข้าพาเขาไปเอง

เมื่อยังมีขอทานจับกลุ่มอยู่รอบๆ ไม่ยอมแยกย้าย ทหารทางการก็ถือไม้พลองออกมา ฟาดลงบนตัวคนโดยไม่พูดพร่ำ ขอทานทั้งหลายจึงแตกฮือ กระจัดกระจายหนีไปคนละทิศละทาง

เด็กๆ ที่ปะปนอยู่ในกลุ่มขอทานต่างวิ่งตามผู้ใหญ่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง

อยู่ในเมืองพวกเขายังพอมีชีวิตรอด แต่เมื่อออกไปนอกเมือง ไม่เพียงต้องแย่งชิงสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีพกับคน ยังต้องแย่งกับสัตว์ป่าอีกด้วย

พานอวิ๋นยืนมองอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างเงียบงัน ผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อผู้คนแยกย้าย ขอทานทั้งหลายก็วิ่งไปไกลแล้ว นางจึงค่อยหันหลังเดินไปทางตะวันตก

เด็กขอทานน้อยอายุราว 3 หรือ 4 ขวบคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้น เขาคือคนที่ถูกทิ้งไว้ หลังถูกคนชนล้มครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาอีก โชคดีที่ไม่มีใครเหยียบตัวเขา

ไม่เช่นนั้น ด้วยร่างเล็กเท่านี้ เพียงเท้าเดียวก็คงเหยียบเขาส่งไปสู่ปรโลกได้แล้ว

พานอวิ๋นเดินผ่านข้างตัวเขาไปโดยไม่เหลียวมอง เดินอ้อมนอกเมืองไปถึงด้านเหนือไม่รู้ต้องใช้เวลาถึงวันหนึ่งหรือไม่ หลังจากนี้นางยังต้องหาคนสอบถามเส้นทางไปต้าถงอีก