ตอนที่ 3 ถูกพบตัว

พานอวิ๋น 【ในเมื่อเจ้าช่วยข้าไม่ได้ เช่นนั้นนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ก็อย่าหวังว่าจะได้ปราณวิญญาณไปจากตัวข้าแม้แต่น้อย ข้าจะบำเพ็ญ พึ่งพาตนเอง ข้าก็ช่วยคนได้เช่นกัน】

แดนวิญญาณไม่เข้าใจยิ่งนัก 【เจ้าพกพาความทรงจำมาถือกำเนิดใหม่ ไฉนจึงยังมองพวกเขาเป็นคนในครอบครัวเล่า หรือว่าเจ้าไม่อยากกลับไปหาครอบครัวในชาติก่อน ข้าพาเจ้ากลับไปได้นะ】

พานอวิ๋น 【แปดปี ต่อให้เลี้ยงสุนัขสักตัวก็ควรต้องมีความผูกพันแล้ว นับประสาอะไรกับคน ทารกที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรค ถูกเจ้าแย่งชิงปราณวิญญาณไปคนหนึ่งจะเติบใหญ่ปานนี้ได้ พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเท่าใด ไม่นับเรื่องความผูกพัน ต่อให้เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ชุบเลี้ยง ข้าก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้】