ตอนที่ 167 ไม่ถูกลอกหนังก็ควรขอบคุณต้นตระกูลแล้ว

ตอนที่ 167 ไม่ถูกลอกหนังก็ควรขอบคุณต้นตระกูลแล้ว

ตำหนักพักแรมของฮ่องเต้เจียเจิ้ง

กระโจมมองโกลสีดำสลับทองตั้งตระหง่านอยู่บนที่ราบ ราวกับปราสาทใหญ่แห่งหนึ่ง

ภายในปูด้วยพรมสีทอง มีม่านกระโจมสีทองอร่าม งดงามหรูหราและเคร่งขรึม แผ่กลิ่นอายแห่งราชันผู้ยิ่งใหญ่

ซูเหยียนซานถูกฝูโหมแห่งองครักษ์เงาโยนเข้าไปในกระโจม เพียงเหลือบมองก็เห็นฮ่องเต้เจียเจิ้งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมสีทอง

เวลานี้ฮ่องเต้เจียเจิ้งยังคงสวมอาภรณ์สีขาวทั้งชุด หลับตาเหยี่ยวแน่น มือยังคงคลึงลูกประคำหยกสองลูก

“ฝะ... ฝ่าบาท”

ซูเหยียนซานหมอบคลานอยู่บนพื้นด้วยอาการสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เขาไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเงยหน้ามองฮ่องเต้เจียเจิ้งสักแวบ แผ่นหลัง ใบหน้า และกลางฝ่ามือล้วนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น