บทที่ 301 การดูตัวของสวี่ต้าเม่าพังไม่เป็นท่า

บทที่ 301 การดูตัวของสวี่ต้าเม่าพังไม่เป็นท่า

หลินเสี่ยวหม่านคุยกับซาจู่อยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเขาทนฟังคำคุยโม้โอ้อวดของซาจู่ต่อไปไม่ไหว จึงเดินตรงไปยังลานบ้านด้านหลังทันที

ประตูบ้านของสวี่ต้าเม่าเปิดกว้างอยู่ หลินเสี่ยวหม่านจึงมองเห็นภาพเหตุการณ์ข้างในได้อย่างชัดเจนจากภายนอก

เหยียนปู้กุ้ยนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะสี่เหลี่ยม โดยมีสวี่ต้าเม่าและหญิงสาวอีกคนนั่งขนาบข้างคนละฝั่ง ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอต้องเป็นหร่านชิวเย่แน่นอน

เนื่องจากเธอนั่งเอียงข้าง หลินเสี่ยวหม่านจึงเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ ทว่าใบหน้านั้นกลับดูประณีตงดงามยิ่งนัก

โดยเฉพาะผมเปียยาวสลวยสองข้าง ดวงตากลมโตเป็นประกาย และผิวพรรณขาวผุดผ่อง ซึ่งดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่งในยุคสมัยที่ผู้คนส่วนใหญ่ต่างมีใบหน้าซูบเซียวซีดเหลือง

มิน่าเล่าสวี่ต้าเม่าถึงได้กระตือรือร้นเช่นนี้ และมิน่าเล่าซาจู่ถึงได้อิจฉาตาร้อน

เมื่อเห็นว่าข้างในกำลังดูตัวกันอยู่ หลินเสี่ยวหม่านจึงไม่ได้เดินเข้าไป แต่เลือกที่จะยืนดูความครึกครื้นอยู่ด้านนอกร่วมกับคนอื่นๆ แทน

ภายในบ้านของสวี่ต้าเม่า หร่านชิวเย่นั่งฟังเขาพูดจ้อไม่หยุดปาก พูดตามตรงว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง

โดยเนื้อแท้แล้วเธอเป็นคนรักความสงบ และตั้งแต่เด็กครอบครัวก็เลี้ยงดูเธอมาอย่างกุลสตรี เพียบพร้อมไปด้วยมารยาททั้งคำพูดและการกระทำ