บทที่ 281: ซาจูใช้ห้องข้างล้างหนี้

บทที่ 281: ซาจูใช้ห้องข้างล้างหนี้

เมื่อหลินตงตัดสินใจไปทำงานที่โรงงานซ่อมเครื่องจักร คนที่ยินดีปรีดาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นหลินเหล่ย

เขาฉีกยิ้มกว้างจนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขบขัน

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หลินเสี่ยวหม่านจึงตบหัวเขาไปทีหนึ่งพร้อมกับหัวเราะด่าว่า "ไอ้เด็กเปรต ตั้งใจเรียนหนังสือเข้าไว้ ถ้าสอบเข้ามัธยมปลายได้ก็ต้องเรียนต่อ อย่าเพิ่งคิดว่าการได้ออกไปทำงานมันจะวิเศษวิเศษนัก"

แม้จะถูกพี่รองตบ แต่หลินเหล่ยก็ยังคงเบิกบานใจ เขาสูดจมูกแล้วหัวเราะคิกคัก "พี่ใหญ่กับพี่รอง ใบจบมัธยมต้นของพวกพี่ยังได้มาเพราะเส้นสายเลย พวกเราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แล้วผมจะดีกว่าพวกพี่ไปได้สักกี่มากน้อยเชียว?"

"ไอ้เด็กเวรนี่"

จะว่าไปแล้ว คนบ้านตระกูลหลินดูเหมือนจะไม่มีหัวทางด้านการเรียนจริงๆ หลินตงออกจากโรงเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นปีที่ 1 ส่วนหลินเสี่ยวหม่านทนเรียนจนถึงมัธยมต้นปีที่ 3 แต่ก็ไม่ได้ไปเพื่อร่ำเรียนเขียนอ่าน หากแต่ไปเพื่อเกี้ยวพาราสีเพื่อนร่วมชั้นสาวๆ ไปวันๆ เสียมากกว่า

เมื่อเทียบกันแล้ว หลินเหล่ยอาจจะหัวดีกว่าเรื่องการเรียนขึ้นมาบ้าง ทว่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใดนัก

ส่วนหลินฮุ่ย ลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน เธอทำงานบ้านได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ แต่พอบอกให้อ่านหนังสือหนังหาทีไร กลับกระสับกระส่ายเหมือนมีหนามตำก้น ในอนาคตก็คงเอาดีด้านการเรียนไม่ได้เช่นกัน