คดีสะเทือนขวัญกับภาพเหมือน

คดีสะเทือนขวัญกับภาพเหมือน

ค่ำคืนมืดสนิทดั่งน้ำหมึก ภายในลานบ้านเงียบสงบไร้เสียง

คำพูดของลู่เจี้ยนเวยเปรียบเสมือนลูกศรแหลมคมที่พุ่งตรงไปยังห้องปีกตะวันตก คนในห้องสะดุดลมหายใจไปชั่วขณะ ผ่านไปหลายอึดใจถึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา แล้วเปิดประตูเดินออกมาจากห้อง

ชายคนนั้นรูปร่างสูงผอม อายุราวสามสิบปี หน้าตาธรรมดา ระดับพลังฝีมืออยู่ขั้นกลางระดับหก

เขายืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ประสานหมัดคารวะมาแต่ไกล “ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านมีอะไรจะชี้แนะหรือ”

คนที่จับสัมผัสการมีอยู่ของเขาได้ พลังภายในย่อมไม่ด้อยไปกว่าเขาแน่ เป็นเขาเองที่ตาฝาด คิดว่าสองคนนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพ

ปกติเวลาลู่เจี้ยนเวยกับเผยจือท่องยุทธภพ มักจะซ่อนลมปราณและแสร้งทำเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำ จึงมักเจอกับพวกผู้ฝึกยุทธ์ไม่ดูตาม้าตาเรือมาหาเรื่องอยู่บ่อย ๆ ซึ่งทั้งคู่ก็สั่งสอนเสียอ่วมแล้วส่งตัวให้ทางการไปหมด

ลู่เจี้ยนเวยพูดเนิบ ๆ “คงไม่ถึงขั้นชี้แนะ แค่สงสัยว่าทำไมพวกเจ้าถึงมาวางแผนลอบทำร้ายผู้ฝึกยุทธ์ที่สัญจรผ่านไปมาที่นี่”

ตั้งแต่ข้ามมิติมา นางเห็นฉากผู้ฝึกยุทธ์รังแกคนอ่อนแอมานับไม่ถ้วน แต่ไม่ค่อยได้เจอกรณีที่คนอ่อนแอเอาคืนคนแข็งแกร่ง วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ

สองพี่น้องตระกูลซุนไม่มีวรยุทธ์ติดตัว แต่คนแบบนี้แหละที่ทำให้ผู้คนลดการระแวงลงได้อย่างง่ายดาย