กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ท่องยุทธภพ ช่วยคน
วันรุ่งขึ้น โจวหุยถือสมุดรายชื่อเดินเข้ามาหา
“เถ้าแก่ลู่ ศิษย์ที่ไปมณฑลเตียนโจวเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนมีทั้งหมดสิบห้าคน ในจำนวนนี้เกิดเรื่องไม่คาดฝันตายไปแล้วห้าคน ส่วนอีกสิบคนตอนนี้กระจายอยู่ตามยอดเขาต่าง ๆ จะให้เรียกตัวพวกเขามาหรือไม่ขอรับ”
ลู่เจี้ยนเวยพยักหน้า “รบกวนด้วย”
“ท่านเกรงใจไปแล้วขอรับ” โจวหุยหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหลียวกลับมา “เถ้าแก่ลู่ ข้าน้อยขอบังอาจถามสักคำ ท่านเรียกพวกเขามา มีเรื่องอันใดจะสั่งการหรือขอรับ”
ลู่เจี้ยนเวยเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย “พอพวกเขามาถึง เจ้าก็รู้เอง”
โจวหุยใจกระตุก รีบประสานหมัดคารวะทันที “ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ท่านโปรดรอสักครู่ขอรับ”
ครู่ต่อมา ศิษย์ทั้งสิบคนก็ตามโจวหุยมายังเรือนพัก สีหน้าแต่ละคนล้วนกระสับกระส่ายหวาดหวั่น
พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเถ้าแก่ลู่ถึงอยากพบ แต่คิดดูก็รู้ว่าถ้าเป็นเรื่องดีจริง คงไม่มีทางตกถึงท้องพวกตนแน่
ในสิบคนนี้ มีระดับหกสี่คน และระดับห้าหกคน