ออกจากสำนักเซียวเหยา ประชุมใหญ่ในสำนัก

ออกจากสำนักเซียวเหยา ประชุมใหญ่ในสำนัก

เฮ่อเหลียนเสวี่ยมีป้ายหยกประจำตัวศิษย์ การจะเข้าออกจากประตูสำนักจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ทว่ายามนี้เป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เสียงระฆังเพิ่งจะดังเตือน จู่ ๆ ก็มีคนออกจากสำนักกลางดึก ศิษย์เฝ้าประตูไม่มีทางปล่อยผ่านไปโดยไม่ตรวจค้นแน่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า นางยังต้องพาอามู่เยียนไปด้วย

“สาเหตุละเอียดค่อยคุยกันทีหลัง” ลู่เจี้ยนเวยพูดอย่างรวบรัด “ข้าต้องการให้เจ้าพาคนออกจากสำนักเซียวเหยา ทางที่ดีควรเป็นช่วงยามโหม่ว”

อีกสี่ชั่วยามข้างหน้าคือยามเฉินตรง ซึ่งก็คือแปดโมงเช้า การประชุมใหญ่ของสำนักก็จะเริ่มขึ้น

ต้นยามโหม่วคือช่วงตีห้า ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ยามปกติเวลานี้มักมีศิษย์เข้าออกไม่น้อย แม้ระฆังเตือนภัยจะดังขึ้นและศิษย์ทุกคนต้องเข้าร่วม แต่ย่อมมีข้อยกเว้นอยู่ดี

ศิษย์สำนักเซียวเหยาที่ออกไปฝึกท่องยุทธภพภายนอกยังกลับมาไม่ทัน หรือผู้อาวุโสในสำนักสั่งให้ศิษย์ออกไปทำธุระข้างนอกตามกำหนดเดิมที่เปลี่ยนไม่ได้กะทันหัน รวมถึงฝ่ายจัดซื้อของสำนักที่อาจจะต้องออกไปข้างนอกด้วยเช่นกัน

จึงยังพอมีช่องว่างให้ฉวยโอกาสอยู่

เฮ่อเหลียนเสวี่ยใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเซียวเหยามาถึงยี่สิบปี หากกระทั่งเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ ก็คงไม่มีหน้าอยู่เป็นลูกจ้างในโรงเตี๊ยมต่อไปแล้ว