ยึดทรัพย์ ลูกจ้างเลื่อนขั้น คำขอของอาเหยา

ยึดทรัพย์ ลูกจ้างเลื่อนขั้น คำขอของอาเหยา

ลู่เจี้ยนเวยลงเข็มได้รวดเร็วมาก คนเจ็บใกล้ตายสิบห้าคน ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ทั้งหมดในเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป

เหล่าหมอที่ได้เห็น ‘ปาฏิหาริย์’ กับตาต่างพากันตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น

เสียอย่างเดียวตรงที่ แม้จะจำกระบวนท่าลงเข็มได้แล้ว แต่กลับไม่เข้าใจหลักการแพทย์ที่ซ่อนอยู่ข้างใน

“อย่าลืมถอนเข็มด้วยล่ะ” ลู่เจี้ยนเวยหันไปบอกเมิ่งถีอัน “แล้วก็อย่าลืมจ่ายค่ารักษาที่ค้างไว้ด้วย”

เมิ่งถีอันรีบบอก “ท่านวางใจได้เลยครับ ค่ารักษาไม่ตกหล่นแม้แต่อีแปะเดียวแน่นอน”

ต่อให้คนพวกนี้ไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษาราคาสูงลิ่ว หุบเขาหมอเทวดาของพวกเขาก็พร้อมจะช่วยออกเงินให้ ถือว่าตอบแทนที่คนพวกนี้ให้โอกาสได้มาศึกษาฝีมือ

ลู่เจี้ยนเวยพยักหน้า “อีกสามสิบห้าคนที่เหลือ พรุ่งนี้ค่อยมารักษาต่อ ให้พวกเขาจ่ายค่ารักษามาก่อน”

การลงเข็มต้องใช้เรี่ยวแรงและสมาธิไม่น้อย นางไม่ใช่พระโพธิสัตว์โปรดสัตว์เสียหน่อย ไม่มีความจำเป็นต้องยอมสละเวลาพักผ่อนเพื่อคนพวกนั้น

คนพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นศิษย์รุ่นเยาว์ของสำนักต่าง ๆ ก่อเรื่องพังข้าวของในลานประลองไปตั้งเยอะ ถึงจะมีสาเหตุมาจากจักรพรรดิกู่ชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่ก็ใช่ว่าจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้