ประสบการณ์ของลูกจ้าง สำนักสันโดษ และการหยั่งเชิง

ประสบการณ์ของลูกจ้าง สำนักสันโดษ และการหยั่งเชิง

ใครเป็นคนลงมือกันแน่?

ทุกคนต่างเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

ผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มผู้ถือดาบพลันได้สติ เขามองไปยังศิษย์ยอดเขาชิงอวิ๋นที่มีสีหน้าตกใจสุดขีด แล้วรีบขอโทษขอโพยทันที “ข้ายั้งกระบวนดาบไว้ไม่อยู่ ต้องขออภัยด้วย”

การประลองชิงชัยไม่เหมือนการแลกเปลี่ยนฝีมือทั่วไป ตอนสู้กันบนเวทีประลอง แม้จะยอมให้ผู้ฝึกยุทธ์บาดเจ็บได้ แต่หากคู่ต่อสู้พูดว่า “ยอมแพ้” หรือล้มลงไปครบสามอึดใจแล้วไม่ขัดขืน ก็ต้องหยุดการโจมตีทันที

ทว่าใช่ว่าผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนจะควบคุมกระบวนท่าได้ดั่งใจนึก พอฝ่ายตรงข้ามเอ่ยปากยอมแพ้แล้วจะยั้งมือได้ทันทีเสียเมื่อไหร่

เรื่องบาดเจ็บบนเวทีประลองจึงมีให้เห็นจนชินตา

ไม่เพียงแต่ตัวผู้ฝึกยุทธ์เองจะยั้งไม่อยู่ แม้แต่กรรมการก็ยากจะยื่นมือเข้าแทรกได้ทันท่วงที ต่อให้เข้าไปขวางได้ อีกฝ่ายก็คงได้รับบาดเจ็บไปบ้างแล้ว

เมื่อครู่นี้จวงเหวินชิงไม่ได้ลงมือ เช่นนั้นผู้อาวุโสท่านใดเป็นคนช่วยไว้กันแน่? แล้วเหตุใดถึงไม่เห็นแม้แต่เงาคน?

ลู่เจี้ยนเวยเอ่ยถามเนิบ ๆ “เจ้าหอจวงสัปหงกอยู่หรือ หากไม่ใช่เพราะจอมยุทธ์น้อยท่านนี้ซื้อตั๋วคุ้มกันภัยของโรงเตี๊ยมข้าไว้ ป่านนี้คงสิ้นลมไปแล้ว”