กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เทียบเชิญเปิดร้าน รับศิษย์ หวาดระแวง
ห้าวันต่อมา ร่างกายของซ่างกวนเหยาก็ฟื้นตัวหายดี นางจึงติดตามซ่างกวนหวยมาเยือน โดยมีอาเถียวกับอวิ๋นฮุ่ยร่วมเดินทางมาด้วย
ลู่เจี้ยนเวยต้อนรับพวกเขาที่โถงด้านหน้า ลุงจางกับเยว่ซูยกน้ำชาและของว่างมาเสิร์ฟ ก่อนจะพาอาเถียวกับอวิ๋นฮุ่ยถอยออกไปก่อน
ภายในห้องโถงจึงเหลือเพียงลู่เจี้ยนเวยกับสองพ่อลูกตระกูลซ่างกวน
ซ่างกวนหวยถอดหน้ากากออกแล้ว ใบหน้าของเขาดูเที่ยงธรรม ท่าทางสุขุมสง่างามเหมือนบัณฑิต ไม่เหมือนผู้นำสำนักสักนิด แต่ดูคล้ายครูสอนหนังสือในสำนักศึกษาทั่วไปเสียมากกว่า
“พี่ลู่ ท่านช่วยชีวิตข้าไว้อีกครั้งแล้ว” ใบหน้าของซ่างกวนเหยาซีดเผือดกว่าแต่ก่อน แววตาก็หมดประกายสดใสอย่างที่เคยเป็น
ลู่เจี้ยนเวยเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน “เจ้าพักผ่อนรักษาตัวให้สบายใจเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมาก”
“เจ้าค่ะ ข้าประมาทจนติดกับคนอื่นเอง” ขอบตาของซ่างกวนเหยาแดงก่ำ “แถมข้ายังโลภมากเกินไปอีกด้วย”
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ความปรารถนาสูงสุดตั้งแต่เด็กของข้าคือการฝึกยุทธ์ เสียแต่ว่าเส้นลมปราณบอบบางจนไม่อาจฝึกเคล็ดวิชาลมปราณเหมือนศิษย์ร่วมสำนักได้ ต่อให้ฝึกปรือกระบวนท่ายุทธ์ได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่าเจ้าคะ”