กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ช่วยคน คำขอ และการตัดสินใจ
ลู่เจี้ยนเวยก้าวเข้าสู่ห้องตรวจ หยวนฉยงกำลังนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่ข้างตั่ง
บนเตียงมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าของนางซีดเผือด หลับตาแน่น ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
อีกฝั่งของตั่งมีคนอีกคนยืนนิ่งเงียบอยู่ ดูเผิน ๆ เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นถึงราชันยุทธ์ขั้นแปดระยะต้น
ลู่เจี้ยนเวยเป็นห่วงอาการของซ่างกวนเหยามากกว่า นางจึงเหลือบมองเพียงแวบเดียวแล้วละสายตากลับมา เอ่ยถามหยวนฉยง “เป็นอย่างไรบ้าง”
“เถ้าแก่ลู่ เส้นลมปราณของอาเหยาเปราะบางมาแต่กำเนิด หลายปีมานี้ข้าเป็นคนคอยรักษาให้นางตลอด แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม เส้นลมปราณของนางเสียหายหนักมาก ข้าคุมไม่ให้อาการทรุดลงไปกว่านี้ได้แล้ว เพียงแต่...” หยวนฉยงส่ายหน้าพลางถอนใจ
“เพียงแต่อะไรหรือ”
หยวนฉยงหันไปมองราชันยุทธ์ขั้นแปด “ให้อธิการซ่างกวนเป็นคนบอกท่านเถอะ”
อธิการซ่างกวนงั้นหรือ
ลู่เจี้ยนเวยเงยหน้าขึ้นมองไป