เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จุดประสงค์แท้จริง แขกบอกลา คำเชิญจากหมอ
ตู้หานชิวไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมคนพวกนั้นกินมื้อเช้าเข้าไปแล้ว ถึงไม่มีอาการเหมือนโดนพิษแม้แต่น้อย
ไม่ใช่ว่าหนอนพิษปล่อยพิษลงในบ่อน้ำไปแล้วหรอกหรือ
เขาใจร้อนรนจนทนไม่ไหว คอยชะเง้อมองเข้าไปในโถงร้านอยู่เรื่อยๆ
“มองอะไรอยู่” เซวียกวานเหอเดินเข้ามาแสยะยิ้ม “ลุกขึ้น เถ้าแก่จะคุยด้วย”
เขาคว้าเชือกป่านแล้วหิ้วตู้หานชิวลากเข้าไปในโถงร้าน
ในโถงมีเพียงเถ้าแก่กับพวกลูกจ้าง
ลู่เจี้ยนเวยถือหนังสือในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางสั่งให้อาเถียวป้อนยาเขา
เรื่องแบบนี้อาเถียวคุ้นมือดีอยู่แล้ว จึงยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากอีกฝ่ายไปทันที
หลังจากลู่เจี้ยนเวยปรุงยาเม็ดนี้ขึ้นตามคัมภีร์โอสถชุนชิว นางก็ขี้เกียจตั้งชื่อมาตลอด เมื่อครู่ได้ยินหลานหลิงพูดถึง ‘ยาเปิดใจ’ นางคิดว่าฟังดูเข้าทีดี จึงตัดสินใจตั้งชื่อให้มันว่า ‘ยาเปิดใจ’