ค้าขายยุติธรรม เศษตำรับยาถอน และการลอบกัด

ค้าขายยุติธรรม เศษตำรับยาถอน และการลอบกัด

ปกสมุดเล่มนั้นดูธรรมดามาก เป็นแค่สมุดจดบันทึกที่หาได้ทั่วไป ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่

ลู่เจี้ยนเวยเปิดออกดู เพียงแค่กวาดตามองแวบเดียวก็ปิดลง บังสายตาของหลานหลิงที่มองตรงมา

“คุณชายเฉิน ขออภัยด้วยนะ โต๊ะนี้เป็นของคุณชายเวิน”

เฉินฮุยไม่อยากจะเชื่อ “ก็แค่สมุดเล่มเดียว จะเทียบกับเงินหนึ่งร้อยตำลึงได้ยังไง ถ้าไม่พอข้าเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อยตำลึง!”

“ของบางอย่าง เงินก็ซื้อไม่ได้หรอกนะ” ลู่เจี้ยนเวยยังคงยิ้ม แต่น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย “คุณชายเฉิน นั่งลงกินข้าวเถอะ”

นางนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน มือถือสมุดเล่มนั้นไว้อย่างสบายๆ ทั้งที่เป็นภาพธรรมดามากแท้ๆ แต่กลับทำให้เฉินฮุยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“อ้อ” เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเดินไปหาที่ว่างนั่งลงอย่างว่าง่าย

หลานหลิงขยับเข้ามาใกล้พลางทำท่าทางออดอ้อน

“ของวิเศษอะไรกัน ให้อีฉันดูหน่อยสิเจ้าคะ”