กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หาเงิน ฆ่าคนกลางงานชุมนุม
“มันกล้าแช่งคุณชาย ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”
เซวียกวานเหอรีบขวางเขาไว้แล้วกระซิบเสียงเบา “โอกาสมีอีกเยอะ อย่าเพิ่งใจร้อนเอาแต่โทสะ เจ้าด่าคนเก่งไม่ใช่เรอะ ด่าให้พ่อแม่มันจำหน้าไม่ได้ไปเลย สะใจกว่าลงไม้ลงมือตั้งเยอะ”
“ตอนนี้ข้าโมโหจนหัวตื้อ คิดคำด่าไม่ออก!”
“ถึงได้บอกให้ใจเย็นๆ ไง เย็นเข้าไว้ ตั้งสติก่อน”
อาไน่หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก วางถังน้ำลง แล้วหันไปจ้องคุณชายเฉินเขม็ง
“คุณชายของข้าต้องอายุยืนร้อยปีแน่ ไม่เหมือนแกหรอก สภาพดูปราดเดียวก็รู้ว่าหมดสภาพเพราะสุรานารี ร่างกายกลวงโบ๋ปวกเปียกขนาดนี้ยังกล้าเพ่นพ่านไปทั่ว ไม่กลัวหมาไล่กวดจนวิ่งไม่ไหวหรือไง ไม่สิ หมาเห็นแกยังขี้เกียจจะมองด้วยซ้ำ ยังสู้ก้อนหินเหม็นๆ ในส้วมไม่ได้เลย”
“แก—!” คุณชายเฉินโกรธจนแผดเสียงลั่น “แกพูดจาเหลวไหล! ข้าไปมัวเมาสุรานารีตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าแข็งแรงดีเฟ้ย! เวินไน่ แกหัดสะสมบุญปากให้เจ้านายแกบ้างเถอะ อย่าเที่ยวไปหาเรื่องคนอื่นจนคุณชายแกต้องคอยตามเช็ดก้นให้!”
“แกมันสมควรโดนด่า ที่ข้าด่าก็เพราะเรื่องระยำที่แกทำไว้ทั้งนั้น!”
“ข้าทำเรื่องระยำเรอะ ชัดเจนว่าไอ้แซ่เวินต่างหากที่เล่นลูกไม้แย่งการค้าของตระกูลข้าไป!”