กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ระเบิดตัวเอง เลื่อนขั้น
ลู่เจี้ยนเวยยื่นส่งไปให้
“เดี๋ยวก่อนขอรับ” เยว่ซูเอามือทั้งสองข้างปิดตา “เถ้าแก่ ช่วยคลี่ตั๋วเงินใบที่ยับมาก ๆ ใบนั้นออกให้ดูหน่อยได้ไหมขอรับ”
ลู่เจี้ยนเวยฉุกคิดบางอย่างได้ นางคลี่ตั๋วเงินที่พับอยู่ออกตามคำขอ รายละเอียดบนหน้าตั๋วจึงปรากฏให้เห็นชัดเจนทั้งหมด
ตรงกลางด้านบนของตั๋วเงินพิมพ์คำว่า 'ตั๋วทางการกระทรวงพระคลัง' ถัดลงมาเป็นมูลค่าเงิน ส่วนที่เหลือเป็นลวดลายประทับและข้อความต่าง ๆ รวมถึงวันที่ เลขที่ตั๋ว และตราประทับทางการ
“คลี่ออกแล้ว เจ้าอยากจะพูดอะไรหรือ”
เยว่ซูเอ่ยว่า “ท่านช่วยดูเส้นสุดท้ายของคำว่า 'ตั๋ว' ให้ข้าหน่อยขอรับ ว่ามันยาวกว่าตั๋วเงินทั่วไปอยู่หน่อยหนึ่งหรือไม่”
การพิมพ์ตั๋วเงินต้องตรงตามมาตรฐานของทางการอย่างเข้มงวด หากมีรอยขีดเขียนหรือชำรุดแม้แต่นิดเดียวก็ใช้ไม่ได้อีก
“จริงด้วยแฮะ!” จินพั่วเซียวกลัวเรื่องจะไม่วุ่นพอ เขารีบควักเงินร้อยตำลึงออกมาเทียบดูทั้งสองใบ ก่อนจะร้องเสียงดังลั่น “เถ้าแก่ลู่ ในมือเจ้านี่ไม่ใช่ตั๋วปลอมหรอกนะ ระดับประมุขคฤหาสน์เสียนอวิ๋นแท้ ๆ ถึงกับใช้ตั๋วปลอมมาตบตาคนเลยเหรอเนี่ย”
“มะ...ไม่มีทาง!” ซ่งเสียนปิดบังความตกตะลึงไว้ไม่อยู่ เขายื่นมือหมายจะแย่งชิง แต่ลู่เจี้ยนเวยก็เบี่ยงหลบไปได้