เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ไม่ซื่อสัตย์เอาเสียเลย
ตึง
แสงเหาะสายหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้าดั่งดาวหางกรีดผ่านราตรี แล้วทิ้งตัวลงตรงเทือกเขาไร้นามอย่างกะทันหัน
เย่เฉินลอยตัวอยู่กลางอากาศ บนฝ่ามือมีลวดลายวิญญาณเปล่งแสง เข็มชี้ทิศวิญญาณสายหนึ่งยืดหดไม่นิ่ง
หลี่ซีเยวี่ยตามมาติดๆ นางยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ถอยหลบไปหนึ่งช่วงตัว
“ครึ่งปีก่อน ไม่ว่าข้าจะชักนำอย่างไรก็จับกระแสไม่ได้ วันนี้กลับรู้สึกขึ้นมาได้ แสดงว่าต้องมีคนควบคุมของวิเศษมิติสุเมรุชิ้นนั้นอยู่แน่”
เย่เฉินแผ่จิตสัมผัสออกไป หากของวิเศษชิ้นนั้นไม่ได้หนีไปไหน ก็น่าจะอยู่ที่นี่เป็นแน่
“หืม”
ทันใดนั้นเย่เฉินก็เงยหน้ามองไปยังเนินเขาไร้นามลูกหนึ่ง เมื่อครู่มีค่ายกลบดบังอยู่ทำให้ไม่ได้สังเกต ที่แท้ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรแอบเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ที่นี่คนหนึ่ง
“สหายตัวน้อย ออกมาคุยกันหน่อยเถิด”