เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 350 บุตรแห่งโชคชะตา
เย่เฉินวิเคราะห์ตนเอง วิชาปัญญาคชสารมังกรนับเป็นยอดวิชาขั้นหลอมกายอันพิสดาร ทว่าขีดจำกัดสูงสุดก็เห็นชัดอยู่ตรงนั้น ภายหลังคิดจะไปเสาะหายอดวิชาขั้นหลอมกายสายอื่น แม้อาจหาพบได้ แต่พอได้เห็นวิชาพิภพดวงดาวแล้ว ทั้งสองกลับต่างกันราวแสงหิ่งห้อยเทียบดวงจันทร์วันเพ็ญ ไม่อาจนำมาเปรียบกันได้เลย
สิ่งที่ทำให้เย่เฉินหวั่นไหวคือระดับของวิชาพิภพดวงดาว มันมิใช่เพียงการฝึกขั้นหลอมกายโดยเอาตนเป็นวิถี หากสำเร็จขั้นต้นก็ควบคุมกฎดวงดาวได้ ขั้นกลางก็ควบแน่นอาณาเขตเทพตั้งตนเป็นหนึ่งพิภพ พอถึงเจ็ดดาวก็ใช้วิถีต้นกำเนิดบรรลุมรรค ท่องไปทั่วทั้งจักรวาล โดยใช้ร่างตนเป็นภาชนะรองรับ ก่อกำเนิดเป็นเอกภพขนาดย่อมขึ้นมา
“พลังเทพบรรพกาลที่แฝงอยู่ในแร่โลหิตเทพโบราณก้อนนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าก้อนโลหิตที่มนุษย์ต้นรังวิญญาณเทียมฟ้าชิงไปเลย หากเอามาใช้เพียงแค่หลอมกาย ย่อมเป็นการผลาญของล้ำค่าโดยแท้”