เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 345 สมบัติหล่นทับหน้า
ภายในมิติสุเมรุเต็มไปด้วยมวลพฤกษาเบ่งบานงดงามละลานตา ดอกหญ้าต้นไม้เขียวชอุ่มหนาทึบ แสงสมบัติส่องประกายสลัวซ้อนสลับอยู่ตามแมกไม้
เย่เฉินยืนลอยตัวอยู่กลางความว่างเปล่า กระจายสัมผัสเทวะออกจากร่างไปรอบทิศทางจนหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ วัตถุวิญญาณแห่งฟ้าดินในมิตินี้มีมากมายนับไม่ถ้วน แถมล้วนเป็นของที่มีอายุกว่าหมื่นปีขึ้นไปทั้งนั้น
ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจของหลิวเย่ซาก็ดังทำลายความเงียบ “ฮ่าๆ... แก่นแท้วิญญาณฟ้าดินพวกนี้ มากพอจะช่วยให้ข้าทะลวงสู่ขอบเขตมารโหวได้สบาย ต่อไปไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องทรัพยากรฝึกฝนอีกแล้ว!”
ทันใดนั้น แววตาของนางก็ฉายจิตสังหารเย็นเยียบวูบหนึ่ง ทรัพยากรมหาศาลถึงเพียงนี้ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตมารโหวก็ยังต้องตาลุกวาว อีกทั้งในศาลาพวกนั้นก็ไม่แน่ว่าอาจมีสมบัติตกทอดของเทพโบราณซ่อนอยู่ หากฮุบเอาไว้คนเดียวได้ทั้งหมดล่ะก็...