เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 โทษที่เจ้าฉลาดเกินไป
การถูกสำนักย้ายมาที่สันเขาเมฆาหมอก คงเป็นฝีมือคนข้างในสำนักหลอมอสูรจัดการเป็นแน่ ขืนกลับไปก็คงไม่พ้นต้องตายอยู่ดี
หลี่กว่างพูดเสียงสั่นว่า “ใช่แล้ว เอ้อร์หนิว เจ้ายังจำได้ไหม ข้ายังเคยเลี้ยงข้าวเจ้าเลยนะ อย่างไรพวกเราก็ก้าวเข้าสู่ประตูเซียนมาด้วยกันแท้ ๆ ไว้ชีวิตพวกเราสักทางเถอะ”
ลูกกระเดือกของจ้าวถ่งขยับขึ้นลง พลางพูดว่า “เย่เฉิน ป่ายหลี่ชวนกับหลี่เฉียนคุนก็ตายไปแล้ว พวกเราเองก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกันเสียหน่อย”
ระหว่างที่พูด จ้าวถ่งก็สะบัดยันต์ออกมาปึกใหญ่ ปลุกการทำงานในพริบตา ทั้งยันต์ระเบิดน้ำแข็ง ยันต์กรงขัง ยันต์เมฆาเพลิงพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
“ไปตายซะ!”
หลี่หยวนไท่กับหลี่กว่างซัดกระบี่บินซึ่งเป็นอาวุธเวทออกมาทันที พุ่งเป้าจู่โจมจุดตายตรงหน้าอกและหัวใจของเย่เฉิน
ล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่มีชีวิตมาหลายสิบปี ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีแต่ต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง จะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
แทบจะในเสี้ยวพริบตาที่ทั้งสามคนเปิดฉากโจมตี เย่เฉินก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โดยไม่แยแสการโจมตีทั้งหมดเลยแม้แต่น้อย