เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 สำนักมารบุกเหยียบหน้า ถือเสียว่าข้าตายไปแล้วก็แล้วกัน
“สำนักจัดหาทรัพยากรบำเพ็ญเพียรให้พวกเจ้า คอยคุ้มกะลาหัวให้ พอสำนักมีเรื่องเข้าหน่อย พวกเจ้าคิดจะลอยตัวพ้นผิดงั้นรึ ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
ทุกคนได้ยินเข้าก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว
อวิ๋นเทียนหมิงแจกแผ่นหยกส่งสารให้ทุกคนคนละแผ่น สั่งเสียงเฉียบขาดให้ไปลาดตระเวนเทือกเขาเมฆาคราม แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
พออวิ๋นเทียนหมิงไปแล้ว แต่ละคนต่างมีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ทุกคนต่างพึ่งพาใบบุญสำนักเมฆาคราม จริงๆ แล้วไม่มีใครอยากให้สำนักล่มจม เพียงแต่ช่วงนี้กระแสข่าวลือมันประหลาดพิกลเกินไป พอลองคิดดูอีกที ยังไงก็แค่ลาดตระเวนอยู่แถวเทือกเขาเมฆาคราม คงไม่น่าจะมีเรื่องอะไรหรอก
วันรุ่งขึ้น ศิษย์สายในสามคนเดินทางมาที่หอคุมกฎ เป็นชายสองหญิงหนึ่ง หนึ่งในนั้นเย่เฉินยังจำได้ดี นั่นคือไป๋จินเฉวียนที่ชอบแกล้งหยอกล้อพวกศิษย์รับใช้นั่นเอง
ไป๋จินเฉวียนเห็นเย่เฉินก็แอบส่งสายตาให้ เย่เฉินกะพริบตาตอบ ทั้งสองคนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
ส่วนศิษย์สายในอีกสองคนดูเนือยๆ ท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์ที่ถูกจัดให้มาลาดตระเวนเทือกเขาเมฆาครามจนเสียเวลาบำเพ็ญเพียร
ศิษย์สายในไปเบิกเรือเหาะ ต่างคนต่างพากลุ่มคนของตัวเองแยกย้ายไปลาดตระเวนเทือกเขาเมฆาครามจากสามทิศทาง
“ศิษย์พี่ไป๋ นึกไม่ถึงเลยว่าท่านก็ต้องลงเขามาด้วย”