เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 101 ป้ายหยกสื่อวิญญาณ
หลี่เยียนหรานถามอย่างงุนงง “เป็ดอะไรกัน”
“อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไร ข้าแค่นึกไม่ถึงว่าหอเมี่ยวอินจะมีผู้บำเพ็ญเพียรชายด้วย”
หลี่เยียนหรานพยักหน้า “จริงด้วย สำนักไท่ซ่างวั่งฉิงมีผู้ชายน้อยมาก นานทีถึงจะโผล่หน้ามาให้เห็น ล้วนแต่ออกมาหาประสบการณ์กันทั้งนั้น”
เย่เฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ “ศิษย์พี่ ข้าได้ยินมาว่าสำนักไท่ซ่างวั่งฉิงเป็นสำนักชั้นยอด ทำไมถึงมาทำมาหากินแบบนี้เล่า”
“ดูเหมือนจะเกี่ยวกับวิชาของสำนักเขาน่ะ สำนักนี้เน้นเรื่องจากมีรักสู่ไร้รัก ใช้ทางโลกขัดเกลาจิตใจ ดังนั้นถ้าอยากก้าวหน้า ก็ต้องเปลี่ยนจากมีรักไปสู่ไร้รักซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเข้าถึงระดับไท่ซ่างวั่งฉิงที่ตัดรักได้สิ้นเชิง เรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวในโลกนี้แก้ได้ยากที่สุด เจ้าคงเข้าใจใช่ไหมล่ะ”
'มีสำนักประหลาดแบบนี้ด้วยหรือ'
เอาคนอื่นมาเป็นเครื่องมือขัดเกลาจิตใจ รักกันจะเป็นจะตาย พอสมใจแล้วก็สะบัดก้นหนีไปดื้อ ๆ เย่เฉินแค่นเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่เห็นด้วย “ศิษย์พี่ สำนักพรรค์นี้มันไร้ใจเกินไปหน่อยกระมัง จากมีรักสู่ไร้รัก จากนั้นก็ลืมรัก การบำเพ็ญเซียนไม่ใช่เพื่อจิตใจที่ปลอดโปร่งโล่งสบายหรอกหรือ”