เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 ซัดให้แหลกไปเลยดีไหม?
“ศิษย์น้องเย่ อย่าหาว่าศิษย์พี่ไม่เตือนเลยนะ ในสำนักศิษย์รับใช้ขาดเจ้าไปสักคนก็ไม่ได้มีผลอะไร อย่าไปมีเรื่องกับศิษย์ฝ่ายนอกเลยจะดีกว่า ข้าว่าเจ้ายอมเสียของมีค่าสักหน่อยแล้วรีบไปขอขมาซะ เรื่องจะได้จบๆ ไม่อย่างนั้นลำบากแน่”
เฮ่อจื่อเฉียงเอ่ยเตือน ที่ยอมบอกก็เพราะเห็นว่าเย่เฉินมีเรี่ยวแรงทำงานดี กลัวจะมาเสียงานจนตนขาดรายได้ศิลาวิญญาณ ไม่อย่างนั้นคงขี้เกียจพูดถึง อย่าว่าแต่ศิษย์รับใช้เลย ขนาดศิษย์ฝ่ายนอกออกไปทำภารกิจ คนที่ตายไปมีน้อยเสียเมื่อไหร่
นอกจากไป่หลี่ชวนแล้ว เย่เฉินก็นึกไม่ออกว่ายังมีใครอีก
เย่เฉินพูดว่า “ขอบคุณศิษย์พี่ที่ช่วยเตือน ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปขัดหูขัดตาใครเข้า แต่กฎสำนักก็มีอยู่ว่าห้ามศิษย์เข่นฆ่ากันเอง ข้าทำตัวตรงไปตรงมา ไม่กลัวเรื่องยุ่งยากหรอก”
เฮ่อจื่อเฉียงหัวเราะ นึกไม่ถึงว่ายุคนี้ยังมีศิษย์รับใช้ที่ซื่อบื้อขนาดนี้อยู่อีก เขาตบไหล่เย่เฉินเบาๆ “มีคนบอกว่าเจ้ามีฉายาว่าเอ้อร์หนิว ดูท่าจะเป็นวัวดื้อสมชื่อจริงๆ ช่างเถอะ งานเร่งพวกนั้นเจ้าไม่ต้องมาทำแล้ว”
พูดจบ เฮ่อจื่อเฉียงก็เดินทอดน่องจากไป
เขาไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปพัวพันเรื่องบาดหมางกับศิษย์ฝ่ายนอกเพื่อศิษย์รับใช้คนเดียว คำเตือนดีๆ ย่อมรั้งคนที่รนหาที่ตายไว้ไม่ได้
พอเฮ่อจื่อเฉียงเพิ่งจะคล้อยหลังไป โจวอวี้ไห่ก็โผล่มาทันที