เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 ต้นชาหยั่งรู้มรรคา หนึ่งความคิดฟ้าดินกว้างใหญ่
หลี่หยวนไท่เหลือบมองเย่เฉิน พลางคิดในใจว่าไอสังหารเข้มข้นอะไรอย่างนี้ เจ้าเด็กนี่คงเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงกล้าสู้เสี่ยงตายกับสัตว์ร้ายตัวคนเดียว
หรือว่ามันคิดจะใช้วิธีต่อสู้เสี่ยงตายเพื่อหยั่งรู้ถึงขอบเขตเซียนเทียน ช่างเป็นคนบ้าแท้ๆ
“สหายตัวน้อยเย่เข้าใจผิดแล้ว พวกข้าเองก็หลบอยู่ในถ้ำหินตลอดไม่ได้ ต้องออกมาหาของกินเหมือนกัน เมื่อครู่เห็นความเคลื่อนไหวของการต่อสู้แถวนี้ ก็เลยแวะมาดู ไม่นึกเลยว่าเจ้ากำลังล่าสัตว์อยู่”
มีแต่น้ำทั้งนั้น ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ตาเฒ่านี่ไม่ได้ผ่านมาเฉยๆ แน่
“ผู้อาวุโสหลี่วรยุทธ์ลึกล้ำ ข้าอยากขอคำชี้แนะสักกระบวนท่าสองกระบวนท่ามาตลอด ไม่ทราบว่าท่านคิดเห็นอย่างไร”
“เรื่องนี้คงไม่ต้องหรอก แต่เมื่อวันก่อนข้าไปเจอต้นชาประหลาดต้นหนึ่ง อยู่ห่างจากตรงนี้ลงไปทางใต้ยี่สิบลี้ เสียดายที่มีฝูงหนูยักษ์เฝ้าอยู่ หากสหายตัวน้อยเย่สนใจ พวกเราไปด้วยกันก็ได้นะ”
“เช่นนั้นก็น่าเสียดายแย่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นข้าขอตัว” เย่เฉินเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมลงมือ ทั้งยังระแวงเรื่องไอโลหิตและเงาผี จึงแบกหมูป่าดำขึ้นบ่าแล้วเดินจากไปทันที
พอมองแผ่นหลังของเย่เฉินที่ไม่เห็นหัวใครค่อยๆ ลับตาไป แววตาของหลี่หยวนไท่ก็เย็นเยียบ เจ้าเด็กนี่ฝีมือพัฒนาขึ้นอีกแล้ว หากปล่อยให้มันทะลวงสู่ขอบเขตเซียนเทียนได้จริงๆ ตัวเขาคงลำบากแน่ ไม่เชื่อหรอกว่ามันจะไม่สนใจ ถ้ามันไปยุ่งกับต้นชานั่นเมื่อไหร่ ก็มีแต่ตายสถานเดียว