เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 ใจข้าก็คือใจข้า
“ของวิเศษย่อมเป็นของผู้มีคุณธรรม ทุกคนต่างใช้ฝีมือของตัวเองทั้งนั้น” เย่เฉินเก็บถุงเก็บสมบัติเข้าอกเสื้อ สะบัดกระบี่ชิวสุ่ย ปราณกระบี่ก็พวยพุ่งตวัดผ่านไปมา
“ดี ดีมาก!” หลี่หยวนไท่กัดฟันกรอด ไม่สนใจเย่เฉินอีก หันไปควานหาตามโครงกระดูกแทน
เย่เฉินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มาหยุดอยู่หน้าโครงกระดูกร่างหนึ่ง แล้วใช้กระบี่ยาวเขี่ยดู พอกระดิกโครงกระดูกเข้าหน่อย ร่างนั้นก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านฟุ้งกระจายไปทันที
ทว่าบริเวณหน้าอกกลับมีเกราะวิเศษเปล่งแสงสีทองแวบขึ้นมา เขาจึงใช้ปลายกระบี่เขี่ยมันออกมาทันที แล้วหยิบขึ้นมาถือไว้ในมือ
พอยกขึ้นมาก็รู้สึกหนักมือนิดหน่อย พอเป่าฝุ่นออกไป เกราะวิเศษก็ส่องประกายสีทองวับวาว งานประณีตงดงาม เรียกได้ว่างดงามไร้ที่ติ
ด้านหลี่กว่างกับจ้าวถ่งเมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่าง หลี่กว่างก็มือไวกว่า กลับไปเจอกระถางใบเล็กเข้าใบหนึ่ง มีสามขาและสองหู ดูเรียบง่ายโบราณทว่าประณีต บนตัวกระถางมีอักขระยันต์ลึกลับ ดูแล้วไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
หลี่หยวนไท่หาปิ่นหยกเจออันหนึ่ง ยาวราวหนึ่งฝ่ามือ หนาเท่าหัวแม่มือ ดูไม่ธรรมดาเช่นกัน กลับเป็นเงาโลหิตกับกุ่ยซ่าที่ไม่ได้อะไรติดมือเลยสักอย่าง ได้เพียงแย่งถุงเก็บสมบัติไปใบเดียวเท่านั้น
ส่วนพวกผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทะเลปราณนั้น ไม่มีสิทธิ์แบ่งของวิเศษอยู่แล้ว ได้แต่มองดูตาละห้อยด้วยความอิจฉา