เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 ภัยพิบัติที่คาดไม่ถึง
ใครจะไปรู้ว่าในภูเขานี้ยังมีพวกสัตว์ร้ายอยู่อีกเท่าไร
ตอนนี้หลายคนอยากจะเผ่นหนีลงเขาใจแทบขาด แต่ในเมื่อองค์ชายเสด็จมาด้วยตัวเอง ในแคว้นไป่เยว่พวกเขาไม่มีทางกล้าขัดขืนอยู่แล้ว ได้แต่ก้มหน้าก้มตากวาดค้นภูเขาต่อไปเงียบๆ
“เคราะห์ดีที่ข้าพอมีวิชาตัวเบาติดตัวอยู่บ้าง เมื่อกี้ไอ้มดนั่นเกือบจะกระโดดขึ้นหลังข้าแล้ว” จินเหวินอู่ที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างยังอกสั่นขวัญแขวน
“พี่จินเคลื่อนไหวคล่องแคล่วขนาดนี้ ที่แท้ก็เรียนวิชาตัวเบามานี่เอง” เย่เฉินทำงานไปด้วยตอบกลับไปด้วย มิน่าจินเหวินอู่ถึงหนีรอดมาได้
“นั่นน่ะสิ ตอนนั้นพ่อข้าเคี่ยวเข็ญให้ฝึกยุทธ์ ข้ายังดื้อหัวชนฝาไม่ยอมเรียน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาช่วยชีวิตเอาไว้ ชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ” จินเหวินอู่พูดอย่างยังนึกกลัว ดวงตาคู่เล็กคอยกวาดมองไปทั่ว ด้วยกลัวว่าจะมีมดเพลิงแดงโผล่ออกมาอีกตัว
เวลานี้ทุกคนต่างหวาดระแวงไปหมด แค่ลมพัดใบไม้ไหวก็สะดุ้งสุดตัว
ถ้าเกิดมีโผล่มาอีกฝูง คงไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ยังดีที่ช่วงเวลาหลังจากนั้น ไม่มีสัตว์ร้ายอะไรโผล่ออกมาอีก
ราวกับว่าดวงก็ใช้หมดเกลี้ยงไปแล้วเช่นกัน