เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 เกณฑ์ชายฉกรรจ์
พอกลับมาถึงวัดบนเขา
เย่เฉินตัดสินใจว่าถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ก้าวออกไปข้างนอก รอให้ข้าวเปลือกสุกก่อน ค่อยหาโอกาสออกไปท่องโลกกว้าง
ใต้หล้ากว้างใหญ่ขนาดนี้ เขาก็อยากออกไปท่องโลกเผชิญชีวิตดูบ้าง ไม่อย่างนั้นคงเสียทีที่ได้รับวาสนายิ่งใหญ่ปานนี้
เวลาค่อยๆ ผ่านไป พริบตาเดียวก็ล่วงเลยไปเจ็ดวันแล้ว
ช่วงสองสามวันนี้ฟ้าก็มีหิมะตกหนักลงมาเป็นพักๆ อีกระลอก ราวกับทั่วทั้งโลกจมอยู่ในความเงียบสงบ
เย่เฉินที่หลบอยู่ในวัดบนเขา อาศัยกินปลาที่ตัวเองตกมาได้พอประทังชีวิตไปวันๆ
เรื่องที่เขามีความสุขที่สุดในแต่ละวัน ก็คือการได้เฝ้าดูต้นกล้าข้าวเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง
แต่กลับคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่สุกก่อนไม่ใช่ข้าวเปลือก แต่เป็นต้นท้อป่า
ยามนี้บนต้นออกผลดกเต็มไปหมด ลูกท้อสีเขียวแซมแดงห้อยระย้าอยู่เต็มกิ่ง ดูน่ากินเป็นอย่างยิ่ง