เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 เริ่มแข่งกันเสียแล้ว
ทุกคนต่างแย่งกันเสนอราคา แต่ราคาต่ำเกินไปจริงๆ
ถึงเขาจะไม่มีเงิน แต่ก็รู้ว่าในโลกนี้ เงินหนึ่งพันอีแปะแลกได้หนึ่งตำลึงเงิน
ถ้าเป็นเวลาปกติ ปลาไนตัวนี้คงมีค่าแค่ราคานี้
แต่ตอนนี้ ย่อมไม่มีทางยอมขายแค่นั้นแน่
“ข้าให้หนึ่งร้อยอีแปะ ข้าเอาเอง” ชายชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทุกคนก็พากันเงียบกริบลงทันที
คนผู้นี้เป็นชาวนาร่ำรวยในหมู่บ้าน มีคนในตระกูลมากมาย ทั้งยังเป็นสหายเก่าแก่ของฟางต้าซาน จึงล่วงเกินไม่ได้ง่ายๆ
เย่เฉินย่อมไม่ดึงดันอีก ยื่นหมูยื่นแมวจ่ายเงินรับของเรียบร้อย ชายชราก็เอ่ยว่า “เจ้าหนู หากเจ้าตกปลาได้อีก ก็มาหาข้าได้เลยนะ แต่ถ้าเป็นไปได้ขอแบบเป็นๆ ข้าจะรับซื้อในราคาสูงที่สุด”
ฟางต้าซานได้ยินเข้าจึงว่า “เฒ่าจ้าว เจ้าพูดแบบนี้มันฝืนใจเด็กเกินไปแล้ว หน้าหนาวเดือนสิบสองแบบนี้ ตกปลาได้ก็นับว่าโชคดีเหลือล้นแล้ว”
ชายชราหิ้วปลาขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “มันก็ไม่แน่หรอก อีกสองสามวันข้าจะไปที่ตำบล จะเอาไปให้หลานชายข้าได้ลิ้มรสความสดใหม่เสียหน่อย”