ตอนที่ 0229

กู้หว่านมองพี่น้องทั้งห้าคนที่นั่งเรียงกันเป็นแถวตรงนั้น แล้วหันไปมองโม่เป่ยเซินที่อยู่ข้างกาย หัวเราะเบาๆ “อาเซิน ฉันรู้สึกว่าเด็กๆ บ้านเราทุกคนได้รับมรดกความตะกละมาจากฉันเลยล่ะ พอได้ยินว่าจะกินข้าว ก็กระตือรือร้นกันสุดๆ”

ไม่ต้องให้คนเรียกเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องวิ่งไล่ป้อนข้าวด้วยซ้ำ

พอถึงเวลากินข้าว พี่น้องพวกนี้จะกระตือรือร้นกันมาก นั่งบนเก้าอี้กินข้าวประจำตัวของตัวเองอย่างว่าง่าย รอให้ผู้ใหญ่มาป้อน บางครั้ง พวกเขาก็ถึงกับถือช้อนตักของกินเองด้วยซ้ำ

แม้ว่าท่าทางการจับช้อนจะดูไม่ค่อยชินและงุ่มง่ามไปบ้าง แต่สำหรับเด็กที่เพิ่งอายุครบหนึ่งขวบ สามารถทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้ว!