กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“ไม่เป็นไร ปล่อยให้เขากินไปเถอะ ยังไงในหม้อก็ยังมีอีกอย่าง กินเก่งถือเป็นบุญนะ!”
ตงหว่านชิวมีรอยยิ้มเต็มใบหน้าขณะมองกู้เจ๋ออี้ น้ำเสียงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “อีกอย่างเสี่ยวอี้บ้านเรากำลังอยู่ในวัยกำลังโต แถมปกติเขายังชอบออกกำลังกาย เด็กคนนี้ออกกำลังกายเยอะ ปริมาณอาหารก็ต้องมากตามไปด้วยเป็นธรรมดา”
“เป็นอย่างนั้นจริง ๆ!” กู้หว่านพยักหน้า
ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กผู้ชาย ย่อมต้องซุกซนกว่าปกติอยู่แล้ว