ตอนที่ 0207

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น

หลังจากที่โม่เป่ยเซินทานอาหารกลางวันที่บ้านเสร็จ เขาก็หยอกล้อกับเด็ก ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะพากองกำลังออกจากค่ายทหารไป

กู้หว่าน ตงหว่านชิว และกู้เจ๋ออี้เข็นรถเข็นเด็ก พาเด็ก ๆ หลายคนยืนมองส่งเขาก้าวออกจากประตูค่ายทหารแล้วเดินจากไปไกลลิบ ๆ

รอจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้นแล้ว ทั้งสามคนถึงค่อย ๆ ดึงสายตากลับมา

แม้ว่ากู้หว่านจะชินกับภาพเหตุการณ์เช่นนี้แล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นโม่เป่ยเซินต้องไปทำภารกิจ หรือไปการฝึกพิเศษภาคสนาม ภายในใจก็ยังคงรู้สึกอาลัยอาวรณ์

รวมถึงความกังวลใจ!

กังวลถึงความปลอดภัยของเขา กังวลว่าระหว่างปฏิบัติภารกิจเขาจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ และยังอดไม่ได้ที่จะกังวล...

แต่ถึงกระนั้น กู้หว่านก็จะไม่แสดงความกังวลสองคำนี้ออกมาบนใบหน้า