ตอนที่ 0204

โม่เป่ยเซินมองดูใบหน้าที่ราวกับอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตาของซูจื้อหย่ง แววตาของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ทำไม ไม่เต็มใจเหรอ?”

“เต็มใจ! เต็มใจเป็นร้อยเท่าเลย!” ซูจื้อหย่งเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดึงสติกลับมาทันที พร้อมกับเอ่ยตอบรับด้วยเสียงอันดัง

โม่เป่ยเซินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ในเมื่อเต็มใจ งั้นก็ไปปฏิบัติซะ!”

“รับทราบ ผู้บัญชาการ!”

ซูจื้อหย่งรีบพยักหน้ารับ แต่ทว่าในความเป็นจริง ตอนนี้ ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าพวกเด็กเหลือขอพวกนี้ไปเป็นร้อยรอบแล้ว

ก็เพราะพวกเขาแท้ ๆ เขาถึงต้องมาแบกรับเคราะห์ร้ายที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่นี้!

อย่างไรก็ตาม