ตอนที่ 0203

เนิ่นนานทีเดียว...

นานจนกู้หว่านรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ จูบที่อัดแน่นไปด้วยความรักอย่างลึกซึ้งนี้จึงค่อย ๆ สิ้นสุดลง

“ทีนี้รู้หรือยัง สัมผัสได้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน?”

โม่เป่ยเซินโอบคนตัวเล็กในอ้อมกอดด้วยแขนข้างเดียว ริมฝีปากบางยกขึ้นวาดเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “ถ้าหากอาหว่านของฉันยังไม่รู้อีกล่ะก็ งั้นคุณโม่สามารถทำให้เธอได้ลิ้มรสประสบการณ์นี้อย่างดีอีกสักรอบนะ!”

เนื่องจากจูบเมื่อครู่ช่างดุดันและเร่าร้อนเหลือเกิน แถมยังแฝงไปด้วยความคิดถึงและความรักที่เข้มข้น ดังนั้น น้ำเสียงของชายหนุ่มในตอนนี้จึงฟังดูแหบพร่าเป็นพิเศษ