กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
มุมปากโม่เป่ยเซินยกขึ้นเล็กน้อย สายตามองตรงไปยังกู้เจ๋ออี้อย่างเป็นธรรมชาติและเป็นกันเอง “ฉันไม่เคยหลอกเด็ก!”
กู้หว่าน “...”
ทุกคน “...”
ต่างพากันทอดสายตาไปที่โม่เป่ยเซิน พลางคิดในใจ เขาเบิกตาหลอกเด็กด้วยใบหน้าจริงจังขนาดนี้ มโนธรรมจะไม่เจ็บปวดบ้างเลยหรือ?
ท่านโม่กลับใช้การกระทำพิสูจน์ให้เห็นว่า มโนธรรมของเขานอกจากจะไม่เจ็บปวดแล้ว กลับยังซื้อใจเจ้าหนูจอมซนอย่างกู้เจ๋ออี้ได้อย่างหมดจดเสียอีก
“งั้น งั้นยังรออะไรอยู่อีกล่ะ? รีบนำทางไปสิ!”
ในที่สุดกู้เจ๋ออี้ก็ต้านทานหัวใจที่อยากรู้อยากเห็นนั้นไม่ไหว ยื่นมือไปกำชายเสื้อของโม่เป่ยเซินเขย่าเบา ๆ เพื่อให้เขานำทาง
ทว่าในใจกลับอดสงสัยไม่ได้
โม่เป่ยเซินจะรู้ความชอบของเขาได้อย่างไร?
ถึงขั้นพูดได้เลยว่ารู้ราวกับตาเห็น!