ตอนที่ 0020

โม่เป่ยเซินมองดูกู้หว่านในยามนี้แล้วก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย เขาตบลงบนหลังมือของเธอเบา ๆ ประโยคหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากสีซากุระจาง ๆ “นับจากนี้เป็นต้นไป คุณนายโม่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ต่อไป คุณอยากร้องไห้ก็ร้องไห้ อยากโวยวายก็โวยวาย มีผมอยู่ จะไม่มีใครกล้ารังแกคุณ”

เขาจะปกป้องเด็กสาวของตัวเอง ให้เธอรู้สึกอุ่นใจ และจะค่อย ๆ ทำให้เธอเกิดความเชื่อใจและพึ่งพาเขา

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำให้กู้หว่านรู้สึกจมูกตีบตัน แม้แต่ดวงตาก็ยังอดไม่ได้ที่จะแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

เธอสูดจมูก จากนั้นก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่สดใสและเบิกบาน “โม่เป่ยเซิน ขอบคุณนะ!”

ขอบคุณสำหรับคำสัญญาที่มอบให้!

ต่อไปฉันก็จะดีกับคุณเหมือนกัน