เกิดใหม่เริ่มต้นเป็นนักเก็บของเก่าในอวกาศ 161-170

บทที่ 161 ข้อมูลดาวเคราะห์ระดับ 2 ซากปรักหักพังที่กระจัดกระจาย (ตอนที่ 2)

วัลแคนเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายสัตว์ขาปล้องที่กำลังคืบคลานอยู่บนพื้น หลี่ชางเจินใช้ด้ามมีดสั้นสะกิดมันเบาๆ ส่งผลให้มันสะดุ้งกระโดดโหยงด้วยความระแวดระวังทุกครั้งที่ถูกจิ้ม เนื่องจากสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ไร้ศัตรูตามธรรมชาติบนผิวดาว มันจึงไม่เคยมีวิวัฒนาการในการรับมือกับผู้ล่า ทำได้เพียงพ่นเมือกสีขาวขุ่นเหนียวเหนอะหนะออกมากลุ่มหนึ่ง ซึ่งแข็งตัวอย่างรวดเร็วทันทีที่สัมผัสอากาศแล้วร่วงลงสู่พื้น

"เรียกมันว่าตัวกระโดดไปก่อนก็แล้วกัน" วัลแคนกล่าวอย่างไม่สู้เต็มใจนัก ด้วยความรู้ทางภาษาของตนมีไม่มากพอ

"อย่างน้อยก็เป็นชื่อที่ตรงไปตรงมาและเข้าใจง่ายดี" หลี่ปินหัวเราะร่า "แต่พวกนายอย่าเพิ่งถอดหมวกนิรภัยออกจะดีกว่า ระบบนิเวศของที่นี่เปราะบางจนเกินไป จะผลัดกันถอดออกเพื่อสูดลมหายใจสักครู่หนึ่งน่ะพอไหว แต่อย่าได้ทำเกินนั้นเลย ออกซิเจนที่เหลืออยู่นี้เป็นสิ่งที่ทุ่งทุนดราสร้างขึ้นมาตลอดหลายพันหรืออาจจะหลายหมื่นปี อัตราการใช้ออกซิเจนของมนุษย์เรายังคงมีประสิทธิภาพสูงเกินกว่าโครงสร้างดึกดำบรรพ์ของพวกมันมากนัก"

มอสส์เหล่านี้ล้วนมีสีม่วง ซึ่งมีประสิทธิภาพในการดูดกลืนแสงสูงกว่าพืชพรรณสีเขียวขจีบนโลกอย่างเห็นได้ชัด