กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 1 ให้ตายเถอะ เจ็บชะมัด
“อ๊าก……”
ม่อหานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากห้องน้ำ
ร่างกายของเขาเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด
เขาก้มหน้าลงมองผิวพรรณของตัวเองด้วยความสงสัย บนตัวเขาไม่มีร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากความโหดร้ายของวันสิ้นโลกหลงเหลืออยู่เลย
เหงื่อเม็ดโตผุดพรายอยู่บนศีรษะ ไหลปนไปกับน้ำที่เปียกชุ่มซึ่งมีกลิ่นหอมของแชมพู
ที่นี่คือที่ไหน?
ไม่ใช่ว่าเขาควรจะนอนอยู่บนเตียงทดลองที่เย็นเยียบ ร่างกายเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ถูกสกัดพันธุกรรม ถูกฉีดไวรัสสารพัดชนิด และถูกหั่นชิ้นเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อทำการวิจัยหรอกหรือ?