บทที่ 103: พังแล้วจึงสร้างใหม่ ย้อนทวนสายน้ำแห่งกาลเวลา

บทที่ 103: พังแล้วจึงสร้างใหม่ ย้อนทวนสายน้ำแห่งกาลเวลา

“ปราณกระบี่ของหยวนจูร่วงลงมา ถูกดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งกดจนจมแล้ว!”

นอกบริเวณปราณกระบี่ทะยานสู่เวหา เหล่าผู้ชมมองผ่านสายธารกระบี่อันพร่ามัว เห็นปราณกระบี่สีส้มแดงสายหนึ่งพ่ายลง พลันทั้งบริเวณก็เงียบงัน ประหนึ่งแอ่งน้ำนิ่งไร้ชีวิต

มีคนอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก ราวกับมีก้างติดคอ กลืนก็ไม่ลง คายก็ไม่ออก บางคนก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว คล้ายต้องการตรวจสอบให้แน่ชัด ทว่าครู่ต่อมาก็ชะงักค้างอยู่กับที่

ทุกคนจ้องมองไปยังส่วนลึกเบื้องบนของสายธารปราณกระบี่อย่างเหม่อลอย ดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งหยุดนิ่งอยู่ในห้วงสุญญะ ณ ความสูงเก้าสิบจ้าง วิถีสังหารอันเจิดจ้าของปราณกระบี่สะท้อนอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง