บทที่ 98: เคราะห์คือโอสถแห่งความเป็นอมตะ หากข้ามผ่านได้ก็จะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์มหาปราชญ์

บทที่ 98: เคราะห์คือโอสถแห่งความเป็นอมตะ หากข้ามผ่านได้ก็จะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์มหาปราชญ์

ซี่ซี่!

สายน้ำประหลาดที่ขวางอยู่เบื้องหน้าเจียงอี๋พลันถูกเผาจนแห้ง ไอขาวพร่างพรมลอยฟุ้งปกคลุมสายตาของคนทั้งหลาย

‘น้ำอ่อน...ถูกเผาจนแห้งแล้ว!’

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจไห่เฉาเซิง รูม่านตาหดเล็กลงดุจปลายเข็ม ทว่ายังไม่ทันเปลี่ยนสีหน้า ก็เห็นดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งลอยขึ้นในสายตา แสงสุกสว่างเจิดจ้าร้อนแรง จากนั้นร่างของเขาก็กลายเป็นเงาพุ่งออกไปในพริบตา ทะลวงกำแพงอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวเป็นระลอก

ร่างของเขาปลิวละลิ่วราวกับว่าวขาด พุ่งตรงไปยังสถานที่ซึ่งปราณกระบี่ทะยานสู่เวหา

หมิงหลัวยืนถือกระบี่อยู่ที่นั่น สวมชุดกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ไร้ฝุ่นธุลี ทั้งร่างปราศจากเครื่องประดับ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างเจิดจ้า

อ๋าวสงกู่สวมเสื้อคลุมตัวยาวสีดำ ชายเสื้อพลิ้วสะบัด ลวดลายมังกรสีทองเข้มปรากฏเลือนราง ไหล่กว้าง เอวแข็งแรง ผมยุ่งชี้ชันดุจง้าว โหนกคิ้วสูง รูม่านตาตั้งเรียวเป็นเส้นบาง

“บังอาจ! ผู้ใดกล้าบุกเข้ามาที่นี่!”