บทที่ 97: หยวนจู เทพธิดาแห่งเขาซู่อวี้ ไห่เฉาเซิง

บทที่ 97: หยวนจู เทพธิดาแห่งเขาซู่อวี้ ไห่เฉาเซิง

ยอดเขาชงเสวียน สถานที่ซึ่งปราณกระบี่ทะยานสู่เวหา

ฝูงชนเบียดเสียดราวคลื่นทะเล ส่งเสียงอื้ออึงขณะล้อมชมสายธารปราณกระบี่ที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า

บนศาลากลางเขาซึ่งมีชายคายื่นและมุมหลังคาเชิดงอน มีคนสองคนยืนอยู่ ชายหนุ่มผู้สงบสำรวมสวมอาภรณ์สีเขียว ไม่ได้ปักปิ่นไม้ แต่ใช้พู่กันยันต์ด้ามหยกมัดมวยผมไว้ ด้ามพู่กันขาวกระจ่างราวน้ำค้างแข็ง ปลายขนยังมิได้จุ่มชาด ทว่ามีแสงวิญญาณไหลเวียนอยู่รางๆ

อีกคนเป็นสตรีอ่อนโยน ดวงตาราวสายน้ำวสันต์ สวมอาภรณ์แพรสีรุ้งกับกระโปรง ด้านข้างเอวคอดห้อยน้ำเต้าสีชาดรูปทรงเรียบง่ายโบราณ ใบหนึ่ง ซึ่งไหวเบาๆ ตามย่างก้าว

“เซี่ยซู หยวนจูสร้างความเคลื่อนไหวใหญ่โตถึงเพียงนี้ มีความมั่นใจจริงหรือว่าจะกดจีคังลงได้?” ฝูเสวียน ชายหนุ่มผู้สงบสำรวมเอ่ยถาม ท่วงท่าสูงส่งมั่นคงดุจไผ่เขียว

“ครึ่งปีก่อน หยวนจูหล่อเลี้ยงปราณกระบี่จนถึงเก้าฉื่อเก้า ทุ่มสุดกำลังแล้ว ปราณกระบี่ก็ยังทะยานข้ามเวหาได้เพียงเจ็ดสิบแปดจ้าง ต่ำกว่าของจีคังถึงห้าจ้าง คิดจะกดเขาลงนั้นง่ายเสียที่ไหน?”