กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 92: ฉีไป๋เวย ทฤษฎีของเทียนเจิน และการประลอง
ท้องพระโรงปฐมภูมิตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลหมอกบนยอดเขา กระเบื้องหลังคาสีชาดราวกับลุกไหม้ บันไดหยกขาวดุจแพร แสงอรุณแผ่คลุมทั่วฟ้า
เจียงอี๋ถูกแสงอสนีห่อหุ้ม ร่วงลงจากฟากฟ้าพร้อมกับซินเหลย ก่อนจะไต่บันไดหยกเข้าสู่ท้องพระโรงปฐมภูมิ
เมื่อผลักประตูโบราณสีเขียวครามเข้าไป ใต้แสงโคมเงือกก็เห็นเงาคนสี่ร่าง หนึ่งในนั้นสวมอาภรณ์มรรคาสีเขียวเรืองรองเก้าสี พาดเมฆารุ้งไว้บนบ่า ทั้งยังอุ้มแมวขาวราวหิมะตัวน้อยที่กำลังงัวเงีย หางฟูฟ่องของมันแกว่งไหวเบา ๆ
“ศิษย์พี่...”